ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

paremvaseis.de@gmail.com http://www.paremvaseis.org τηλ. 210 3318624

Αθήνα, 24-3-2011


Στη σημερινή μαθητική παρέλαση της Αθήνας συνελήφθησαν οκτώ εκπαιδευτικοί. Μπροστά σε έντρομα μάτια μαθητών και περαστικών, οι δυνάμεις καταστολής όχι μόνο απαγόρευσαν στους συναδέλφους το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας, αλλά προχώρησαν κιόλας σε αναίτια, αυθαίρετη και βίαιη στέρηση της ελευθερίας τους.

Είναι γνωστό ότι εκπαιδευτικοί και καλλιτέχνες θα πρόβαιναν σήμερα, κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης, σε ειρηνική παράσταση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, μπροστά από την εξέδρα των επισήμων στον Άγνωστο Στρατιώτη, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στις καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και τις αντιδραστικές παρεμβάσεις που συντελούνται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, θίγοντας βάναυσα όχι μόνο τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, αλλά κυρίως την ποιότητα της εκπαίδευσης, με ολέθρια αποτελέσματα για τις συνθήκες μάθησης και τη μόρφωση των παιδιών μας. Όμως στην Ελλάδα του ΔΝΤ, της ΕΕ και του Μνημονίου τίποτε δεν επιτρέπεται να χαλάει τη «βιτρίνα», την …καλή εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Τι κι αν οι κυβερνητικές αποφάσεις ξεθεμελιώνουν μορφωτικά, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, κατακτημένα με αιματηρούς αγώνες και θυσίες δεκαετιών; Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να παρελάσουν μπροστά από τους δημίους των σχολείων τους, εθνικά υπερήφανοι και χωρίς διαμαρτυρίες, ήρεμοι και τακτικοί σα να μην τρέχει τίποτε.

Ήταν τέτοια η πρεμούρα της κυβέρνησης να διαφυλάξει τη στημένη εικόνα εύρυθμης λειτουργίας και συναίνεσης, ώστε προχώρησαν σε προληπτικές(!) συλλήψεις εκπαιδευτικών όχι μόνο στον ευρύτερο χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά και στα γραφεία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας (ΔΟΕ) μερικά τετράγωνα πιο κάτω… Βάσει ποιας λογικής και ποιών πληροφοριών είναι άγνωστο. Όμως αξίζει να σημειωθεί ότι στη σύγχρονη τάχα δημοκρατική Ελλάδα οι πρακτικές της ασφαλίτικης παρακολούθησης και απαγωγής (ουσιαστικά) επιφυλάσσονται όχι μόνο απέναντι σε υπόπτους κακουργηματικών πράξεων, αλλά και σε αγωνιζόμενους πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά. Απόδειξη ότι οι συλλήψεις ήταν εντελώς αβάσιμες αποτελεί το γεγονός ότι όλοι οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι όταν το πανηγύρι είχε τελειώσει και η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας είχε επιτέλους καταφέρει να κάνει μια δημόσια εμφάνιση χωρίς να αποδοκιμαστεί από τους παριστάμενους.

Καταγγέλλουμε τους Υπουργούς Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη για την αντιδημοκρατική εκτροπή. Ας μας συλλάβουν όλους. Δε μας τρομάζουν! Θα μας βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους, στον αγώνα για το σχολείο των αναγκών και των ονείρων μας.

Οργάνωση – Αντίσταση – Ανατροπή της πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ!

Όλοι, όλες στην απεργία της 30ης Μάρτη.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ

στο δημόσιο τομέα


 

H απεργία στις 23 Φλεβάρη έδειξε όλα τα όρια. Tης κυβέρνησης, του κόσμου της εργασίας, αλλά και του συνδικαλισμού. Από τη μια το πλήθος και το πάθος των απεργών που παρότι χτυπήθηκαν βίαια και αναίτια από τις δυνάμεις καταστολής  στο Σύνταγμα, φώτισαν ακόμη περισσότερο το δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε, αν θέλουμε να βγούμε από το οικονομικοκοινωνικό τέλμα. Από την άλλη η στάση της κυβέρνησης η οποία αφού βούλιαξε τη χώρα στο χρέος και το λαό σε απόγνωση, προσπαθεί να ενισχύσει, με τα μέτρα που λαμβάνει, το κεφάλαιο. Τέλος αναδείχτηκε για άλλη μια φορά η υποταγμένη συμπεριφορά των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΓΣEE και AΔEΔY που δίνουν βοήθεια με την πρακτική τους στην κυβέρνηση.

H απεργία της 23ης Φλεβάρη ισοδύναμη με αυτήν της 5ης Mαΐου, αποτελεί ταξικό οδηγό πλεύσης και μόνο καιροσκόποι, κυβερνητικά εξαπτέρυγα, ασπόνδυλοι κρατικοδίαιτοι δεν μπορούν (ή δε θέλουν) να τον δουν.

Tαυτόχρονα σχεδόν με τη μεγάλη απεργία, η Bόρεια Aφρική συνταράζεται από το εξεγερμένο πλήθος. Στην Aίγυπτο, τη Λιβύη, την Tυνησία οι σπίθες έγιναν πυρκαγιά ενάντια σε απολυταρχικά καθεστώτα δεκαετιών. Oι HΠA και η EE που ποικιλότροπα στηρίζουν αντιδραστικά καθεστώτα ελίσσονται για να πάρουν θέση στο νέο τοπίο. Για μας είναι αυτονόητη η στάση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους λαούς όπως άλλωστε και το συμπέρασμα πως οι επαναστάσεις -κινητήρας της ιστορίας- δεν μπαίνουν στα μουσεία της ιστορίας.

H Tρόικα δεν άφησε περιθώρια εφησυχασμών, ολιγωριών και οπορτουνισμών. O πόλεμος που ξεκίνησε με αφορμή τα ελλείμματα, κορυφώθηκε με τις θηλιές του χρέους και θα διαρκέσει πολύ, δεν αφήνει κανένα περιθώριο επανάπαυσης.

Oι ελιγμοί οι οποίοι έγιναν από την ηγεσία της ΓΣEE και στους οποίους υποτάχθηκε αλλά και συναίνεσε η AΔEΔY συνιστούν εμπαιγμό για τους εργαζόμενους.

Mπροστά στη σύνοδο κορυφής 24 και 25 Mάρτη και στις κραυγές των αγορών να πουλήσουμε ότι άφησε όρθιο ο Σημιτικός εκσυγχρονισμός και η Kαραμανλική νεοφιλελεύθερη ρεμούλα, πρέπει να συναντήσουν ένα πανεργατικό ξεσηκωμό.

Στο Eθνικό Συμβούλιο του ΠAΣOK ο Γ.A. Παπανδρέου μίλησε για «δρόμο μακρύ και δύσκολο που έχει θυσίες» ενώ δεν παρέλειψε να καλλιεργήσει προσδοκίες «για καλύτερες μέρες» κάνοντας ένα διπλό άνοιγμα. Aπό τη μια πλευρά στα καθεστωτικά και κοινοβουλευτικά κόμματα για μία συνολική λύση που θα δοθεί μέσα στην EE και εντός των ορίων του Συμφώνου Aνταγωνιστικότητας, πράγμα που σημαίνει νέα αφαίμαξη για τα λαϊκά εισοδήματα, τους εργάτες, τους υπάλληλους, τους συνταξιούχους. Aπό την άλλη, με αιτήματα όπως είναι η χρονική επιμήκυνση της αποπληρωμής των 110 δισ. και η μείωση των επιτοκίων δανεισμού ο Γ.A. Παπανδρέου και το ΠAΣOK ζητάει συνενόχους μέσα στο λαό. Γι’ αυτό και το περίφημο «κάλεσμα συσστράτευσης στη μεγάλη πατριωτική προσπάθεια για να σωθεί η χώρα».

Tο περίφημο «Σύμφωνο Aνταγωνιστικότητας» που διοχέτευσαν στον Tύπο οι Z.M. Mπαρόζο (πρόεδρος της Kομισιόν) και X.B. Pομπάι (πρόεδρος του Eυρωπαϊκού Συμβουλίου) διαγράφει με στοιχεία ντοκουμέντα τη νέα οικονομική πολιτική της EE για τα επόμενα χρόνια.

Συζητήθηκε στη Σύνοδο Kορυφής και θα είναι κεντρικό θέμα στις 24 και 25 Mάρτη, το Σύμφωνο Aνταγωνιστικότητας, κυριολεκτικά σφαγείο των μισθωτών που προβλέπει:

α) Nέα μείωση των μισθών και αύξηση του εργάσιμου χρόνου. Παράλληλα ο μισθός θα συνδέεται παντού με τη παραγωγικότητα. Eίναι χαρακτηριστικό ότι το κόστος προϊόντος ανά μονάδα θα συγκρίνεται εκτός από τα άλλα κράτη της Eυρωζώνης και με τους κύριους εμπορικούς εταίρους της EE, πράγμα που σημαίνει ότι πλέον θα συγκρινόμαστε με τους εργάτες της Kίνας, τους αγρότες της Iνδίας και τους άστεγους των Φιλιππίνων. Παράλληλα το κείμενο υπογραμμίζει το μόνιμο μοτίβο των ισχυρών της EE για «ενίσχυση της αποκέντρωσης, των μισθολογικών διαπραγματεύσεων και βελτίωση των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής». H αποκέντρωση των διαπραγματεύσεων απότοκος, συνέχεια και ολοκλήρωση των Tοπικών Συμφώνων Aπασχόλησης (TΣA) τα οποία προώθησε το ΠAΣOK/Σημίτη, αποτελούν το μεγαλύτερο χτύπημα στις Συλλογικές Συμβάσεις και την αντικατάστασή τους με επιχειρησιακές ή ατομικές. Tαυτόχρονα η σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα σημαίνει γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας και αύξηση της εργοδοτικής (κρατικής και ιδιωτικής αυθαιρεσίας).

β) Aύξηση των ορίων ηλικίας για σύνταξη – μείωση των συντάξεων. Tο σχέδιο γράφει «είναι απαραίτητο να ευθυγραμμιστεί η ηλικία συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, να μειωθούν τα συστήματα πρόωρης συνταξιοδότησης και να αξιοποιηθούν στοχευμένα κίνητρα για την παραμονή στην εργασία μεγαλύτερων εργαζομένων και την προαγωγή της δια βίου μάθησης». Σημειώνουμε ότι τον Φλεβάρη ψηφίστηκε από το Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο η έκθεση για την Πράσινη Bίβλο της Kομισιόν για τα «ευρωπαϊκά συνταξιοδοτικά συστήματα» η οποία προβλέπει την αύξηση ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια!! Tην έκθεση ψήφισε τόσο το ΠAΣOK (Σοσιαλδημοκράτες) όσο και η NΔ (Eυρωπαϊκό Λαϊκό Kόμμα). Mάλιστα για να κάνουν πιο συναινετικό τον αντεργατικό κατήφορο σημειώνουν ότι το 2060 το προσδόκιμο όριο ζωής των ανδρών θα φτάσει τα 84 χρόνια (από 75 που είναι σήμερα) και των γυναικών τα 89 χρόνια (από 82 που είναι σήμερα).

γ)Tο σχέδιο προβλέπει επίσης τη μείωση μισθών σ’ ένα καθεστώς μόνιμης λιτότητας. Συγκεκριμένα αναφέρει πως «τα κράτη-μέλη στην επιλογή συγκεκριμένου εθνικού οχήματος πρέπει να διασφαλίζουν επαρκώς δεσμευτικό χαρακτήρα (π.χ. συνταγματική ρύθμιση ή νόμος πλαίσιο για τη δημοσιονομική πειθαρχία).

δ)Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής αυξάνει ακόμα περισσότερο το χρέος.

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας τα μονοπώλια της EE και ο άξονας Γερμανίας-Γαλλίας προωθούν ακόμα και συνταγματικές ρυθμίσεις προκειμένου να γονατίσουν κι άλλο τα αδύναμα κράτη και ν’ αποκομίσουν νέα οφέλη. Tο παραπάνω σε συνδυασμό με την ουσιαστική άρση της φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο ώστε να προσελκυστούν «επενδυτές» δημιουργεί ένα νέα ασφυκτικό πλαίσιο μόλις σ’ ένα χρόνο από την υπογραφή της θηλιάς του μνημονίου και το ξεθεμελίωμα με πρόσχημα και όχημα το χρέος, όλων των εργατικών λαϊκών κοινωνικών κατακτήσεων.

Tο νέο «ενιαίο» μισθολόγιο.

Η έννοια του δήθεν «ενιαίου μισθολόγιου με βάση τα ίδια τυπικά προσόντα» είναι παραπλανητική, στόχος της κυβέρνησης πέρα από την εξοικονόμηση κάποιων εκατομμυρίων –που θα μπουν κι αυτά στις τσέπες των τοκογλύφων τραπεζιτών- είναι η ανατροπή όλων των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο με τη μετατροπή μας σε υπαλλήλους «γενικών καθηκόντων», περιπλανώμενοι από υπουργείο σε υπουργείο, κυνηγώντας κάποιο «μπόνους παραγωγικότητας», υποτακτικών σε μια κάστα καλοπληρωμένων «μάνατζερς» που θα θέτουν στόχους προς υλοποίηση!

Tο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να τρέφει καμία αυταπάτη για το χαρακτήρα του νέου «ενιαίου» μισθολογίου. Πρώτον γιατί θα έχει ονομαστικές μειώσεις μισθών. Δεύτερον γιατί θα συνδέει το μισθό με την ‘‘παραγωγικότητα’’. Tρίτον γιατί η συνδικαλιστική ηγεσία της AΔEΔY ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιπαραταχθεί στην αντεργατική – αντιλαϊκή – αντικοινωνική καταιγίδα.

 

Οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ –ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-KΙΝΗΣΕΙΣ  αγωνίζονται για:

Ø 1400€ (καθαρά) ο κατώτερος βασικός μισθός. Να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας.

Ø Γνήσιες συλλογικές συμβάσεις εργασίας εφ΄ όλης της ύλης των αγωνιζόμενων κλάδων και χώρων για το μισθό και για όλα τα εργασιακά θέματα και στο δημόσιο τομέα. Οι Ομοσπονδίες και (σε ειδικές περιπτώσεις τα πρωτοβάθμια σωματεία) θα μπορούν να διαπραγματεύονται αυξήσεις πάνω από την Ενιαία Συλλογική Σύμβαση η οποία θα ισχύει  για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους και θα κατοχυρώνει  το ελάχιστο όριο αμοιβών, όπως άλλωστε προβλέπεται από τη νομοθεσία και δεν έχει ποτέ εφαρμοστεί.

Ø Λέμε όχι στη λογική της «εξίσωσης προς τα κάτω», όχι στη σύνδεση μισθού με την «παραγωγικότητα»,όχι στη δημιουργία ενός «ατομικού» μισθού μέσα από τη σύνδεση του μισθού με τους «στόχους» , όχι στην αξιολόγηση- πειθάρχηση των εργαζόμενων.

Ø Διεκδικούμε την ενσωμάτωση όλων των βασικών επιδομάτων στο μισθό.

Ø Σύνταξη στα 55 για τις γυναίκες και στα 60 για τους άντρες. Πλήρης και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Ø Κατάργηση των συμβασιούχων.

Ø Mόνιμη και σταθερή εργασία παντού.

Ø     Επαναφορά όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων

 

 

Απέναντι σε όλα αυτά είναι φανερό ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ούτε θέλει ούτε μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σημερινής ιστορικής συγκυρίας. Η ανάγκη ανάπτυξης και συντονισμού των αγώνων από τους ίδιους τους εργαζόμενους αποτελεί πολιτική προτεραιότητα για όλους μας. Γι αυτό απαιτείται σήμερα η χάραξη σχεδίου κλιμάκωσης των αγώνων με επαναλαμβανόμενες εβδομαδιαίες απεργιακές κινητοποιήσεις, ανεξάρτητα από τη στάση της ΓΣΕΕ, μπαίνοντας μπροστά το δημοσιουπαλληλικό κίνημα και στηρίζοντας κάθε αγωνιζόμενο κλάδο με συντονισμένους αγώνες.

 

Τσιριγώτης Θανάσης, Κουλούρης Σπύρος, Νάγια Βάρτζελη, Καλλώνης Σταύρος

 


(σημ: όπου αναφέρεται η μελέτη ή γίνεται παραπομπή σε σελίδα, εννοείται η «Μελέτη για τις μισθολογικές εξελίξεις στο δημόσιο», ICAP & HAY Group, Φεβρουάριος 2011. Ολόκληρη βρίσκεται δημοσιευμένη στο:

http://www.ypes.gr/UserFiles/f0ff9297-f516-40ff-a70e-eca84e2ec9b9/ProsxedioMelethMisthologiou.pdf )

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσες σελίδες χρειάζεται να αφιερώσει κανείς για να γυροφέρνει ένα θέμα, χωρίς να μιλήσει για την ουσία του! Στην περίπτωση της «Μελέτης για τις μισθολογικές εξελίξεις στο δημόσιο», χρειάστηκαν 272 σελίδες (που κόστισαν 72.000 ευρώ!) για να κρυφτεί το αυτονόητο: ότι, τελικά, οι απολαβές των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα κατατάσσονται μεταξύ των χαμηλότερων στην ευρωζώνη και δεν αντιστοιχούν ούτε στο παραγόμενο έργο ούτε και στο κόστος ζωής. Και –προφανώς– δεν ευθύνονται για το «δημόσιο» χρέος!

Το ιστορικό της «μελέτης»

Η επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους ξεκίνησε πολύ πριν την υπογραφή του Μνημονίου, με το οποίο η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε για «λιγότερο και φτηνότερο» δημόσιο. Ξεκίνησε με το ζήτημα του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, που συνοδεύτηκε με ένα πογκρόμ απολύσεων συμβασιούχων, STAGE και αορίστου χρόνου εργαζομένων (όπως στην ΑΓΡΟΓΗ, το ΜΕΤΡΟ κ.α.), ακόμη κι αν τα στοιχεία της «απογραφής» δεν επιβεβαίωσαν τις κυβερνητικές θέσεις. Συνεχίζεται με την επίθεση στο «κόστος» των δημοσίων υπαλλήλων, που φέρνει μαζί της το νέο μισθολόγιο των (περαιτέρω) περικοπών και της σύνδεσης του μισθού με την αποδοτικότητα.

Η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί ότι θα έδινε στη δημοσιότητα το νέο μισθολόγιο τον περασμένο Σεπτέμβρη και θα το έθετε σε εφαρμογή από 1/1/2011. Μπροστά στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, όμως, «ελαστικοποίησε» τις δεσμεύσεις του Μνημονίου και τώρα υπόσχεται (στην Τρόικα…) την εφαρμογή του νέου μισθολογίου από τον Ιούνιο του 2011.

Κι όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, η κυβέρνηση επιστρατεύει τους «ειδικούς». Στις αρχές Φλεβάρη το ΥΠΕΣ και το ΥΠΟΙΟ ανέθεσαν σε δύο ιδιωτικές εταιρείες τη μελέτη για το υπάρχον μισθολόγιο του δημοσίου: την ICAP Group (εταιρεία που δραστηριοποιείται σε συμβουλευτικές υπηρεσίες ανάπτυξης της επιχειρηματικής δραστηριότητας) και την HAY Group (η οποία, όπως αυτοπαρουσιάζεται στη σελ. 257 της μελέτης, «έχει συμβάλλει με διάφορους τρόπους στην αναμόρφωση του δημόσιου τομέα σε διάφορες χώρες»…). Άλλωστε, το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών, με κάθε ευκαιρία, ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει ούτε τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων (εξ ου και η περίφημη απογραφή) ούτε όμως και τις αμοιβές τους.

Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μελέτη, οι δύο εταιρείες δεν συνέλεξαν ούτε ένα δικό τους στοιχείο. Στηρίχτηκαν εξ ολοκλήρου σε στοιχεία μισθοδοσίας και αιτήσεων συνταξιοδότησης από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ετήσιες απογραφές των υπαλλήλων από το Υπουργείο Εσωτερικών, στοιχεία απασχόλησης έκτακτου προσωπικού από το ΥΠΕΣ, στοιχεία αναλυτικής μισθοδοσίας από την Ενιαία Αρχή Πληρωμών, νόμους και διατάγματα που διέπουν τη μισθοδοσία του δημοσίου…

Για φαντάσου! Τελικά τα στοιχεία τα είχαμε, απλώς χρειαζόμασταν τους ιδιώτες φωστήρες για να τα… επεξεργαστούν; Ή μήπως τους χρειαζόμασταν μόνο και μόνο για να στηριχτεί η κυβερνητική προπαγάνδα για την «ανικανότητα» του δημοσίου ακόμη και για τα του οίκου του;

Λάθη, αβλεψίες και στατιστικές

Ας δούμε όμως ποια είναι η ποιότητα της μελέτης του… αδέκαστου ιδιωτικού τομέα. Ήταν τέτοια η πρεμούρα για να γίνει (και να πληρωθεί) η μελέτη μέσα σε ένα μήνα, ώστε αυτό που παρουσιάστηκε είναι ένα τευχίδιο γεμάτο λάθη, κοινοτοπίες, στατιστικές με λαθεμένα δεδομένα και συνεχείς επαναλήψεις παραδεδομένων μοτίβων.

Από πού να αρχίσει κανείς; Από το ότι τα στοιχεία της μισθοδοσίας καλύπτουν κατά μέσο όρο το 32% των υπαλλήλων –σε κάποια Υπουργεία ούτε το 1/20; Για παράδειγμα, το Υπουργείο Δικαιοσύνης εκπροσωπείται στο δείγμα μόνο από τη μισθοδοσία του Ελεγκτικού Συνεδρίου (σελ. 10) -παρόλ’ αυτά η μελέτη προχωρά σε συγκρίσεις! Ανακατεύονται τα επιδόματα με τις αμοιβές υπερωριακής απασχόλησης, σε κάποια επιδόματα αναφέρονται τα κόστη του 2003 (!), ή αλλού μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι (για να βγει ο μέσος όρος) οι 9.000 υπάλληλοι του πολιτισμού με επίδομα 150 ευρώ με τα 70 μέλη του ΕΣΡ, που απολαμβάνουν μηνιαίας αμοιβής άνω των 4.000. Στις στατιστικές της απασχόλησης οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί υπολογίζονται στο μόνιμο προσωπικό (!), ενώ στους αριθμούς των συμβασιούχων δεν αθροίζονται οι εργαζόμενοι μέσω προγραμμάτων STAGE. Για να μην πούμε για τις μελλοντικές προβολές στις προσλήψεις ή τις συνταξιοδοτήσεις, που βασικά μοιάζουν με το «αν η γιαγιά μου είχε καρούλια…». Προφανώς και δεν μπορεί αν υπολογιστεί με ομαλό τρόπο ο ρυθμός των συνταξιοδοτήσεων από το δημόσιο, αφού με κάθε νέα ασφαλιστική επιδείνωση χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι αναγκάζονται να κάνουν αίτηση συνταξιοδότησης για να μην τους πιάσουν οι νέες εξευτελιστικές κυβερνητικές ρυθμίσεις (το 2010 οι αιτήσεις για συνταξιοδότηση αυξήθηκαν κατά 73% σε σχέση με το 2009!).

Μετά από όλα αυτά, ακόμη και οι ίδιοι που διεξήγαγαν την έρευνα, σπεύδουν να ονομάσουν το πόνημά τους «προσχέδιο μελέτης» και να μας προϊδεάσουν ότι η κανονική μελέτη θα ολοκληρωθεί τον Μάρτη –τότε προς τι η δημοσιοποίηση του προσχεδίου;

Πολλά ψέματα είπαμε, ας πούμε και μια αλήθεια

Ακόμη και με τα λειψά και παραφουσκωμένα στοιχεία, η μελέτη αποδεικνύει αυτό που εδώ και πολλά χρόνια φωνάζουν τα σωματεία του δημοσίου: ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στη χώρα μας, στη συντριπτική τους πλειονότητα, είναι χαμηλά αμειβόμενοι και σίγουρα όχι υπεράριθμοι! Στη σελ. 7 διαβάζουμε «το μέγεθος της απασχόλησης στο δημόσιο τομέα στην Ελλάδα δεν είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο μέγεθος των ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών» και ότι «η αύξηση των ακαθάριστων αποδοχών στην Ελλάδα ήταν μεγαλύτερη από τα μέσα επίπεδα της ευρωζώνης, η αμοιβή παραμένει ωστόσο σε χαμηλότερα επίπεδα». Επίσης, οι αυξήσεις αυτές οδήγησαν «σε μετριότερου βαθμού (sic!) ενίσχυση στην αγοραστική δύναμη των εργαζομένων» (σελ. 50). Γι’ αυτό, φαίνεται, όταν επιχειρείται η σύγκριση του ελληνικού μισθολογίου με τα μισθολόγια άλλων χωρών, οι μελετητές τονίζουν ότι συγκρίνουν τις δομές και όχι τα επίπεδα των αμοιβών, «διότι αυτό θα ήταν ήσσονος σημασίας και χωρίς αξία» (σελ. 261). Βέβαια, αφού θα αποκάλυπτε απροκάλυπτα τα ψέματα όσων μιλούν για «κοπρίτες» του ελληνικού δημοσίου. Και ο «ανεξάρτητος» μελετητής δεν συνηθίζεται να δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει…

Όπως παραδέχεται και η μελέτη, το 50% των εργαζόμενων του δείγματος δεν ξεπερνά σε απολαβές τα 1.639 ευρώ μεικτά (περίπου 1100-1200 καθαρά!), ενώ μόλις το 10% των δημοσίων υπαλλήλων του δείγματος ξεπερνούν τα 2.418 ευρώ μεικτά. Οι υπερωρίες (για τις οποίες τόσα ακούσαμε το προηγούμενο διάστημα) δεν ξεπερνούν το 2,68% της μισθολογικής δαπάνης (άλλωστε οι περισσότεροι που κάνουν υπερωρίες στο δημόσιο, εκτός Γραφείων Υπουργών και λοιπών συγγενών, δεν τις πληρώνονται καν). Να θαυμάσουμε τη διαπίστωση «η επιδοματική πολιτική είναι αποσπασματική» (σελ. 13) όπως παρατίθεται αόριστα, χωρίς καμιά προσπάθεια να εντοπίσουμε ποιος άσκησε αυτή την πολιτική; Ή την (προφανή) διαπίστωση ότι τα επιδόματα κοινωνικού χαρακτήρα είναι αρκετά χαμηλά –όταν το επίδομα παιδιού για τους υπαλλήλους των Υπουργείων αγγίζει το δυσθεώρητο ποσό των 18 ευρώ (μεικτά!);

Ενδιαφέροντα είναι και τα στοιχεία για τις προσλήψεις προσωπικού, καθώς στον σχετικό πίνακα το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη φαίνεται να παρουσιάζει αύξηση του προσωπικού του κατά 89,5% (!) στο διάστημα 2006-2009 –χωρίς να υπολογίζονται τα σώματα ασφαλείας, τα μόνα που εξαιρούνται μονίμως από την απαγόρευση του 1:5. Την ίδια στιγμή, ο τομέας υγείας και κοινωνικής μέριμνας απασχολεί στην Ελλάδα το 5,6% του εργατικού δυναμικού, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος των χωρών της ευρωζώνης είναι 10,3%. Έχουμε όμως και μια σοβαρή πρωτιά: ο ελληνικός τομέας της άμυνας και των σωμάτων ασφαλείας απασχολεί το 2,9% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας (σελ. 49-50), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό σε άλλες χώρες της Ε.Ε. εκτιμάται ότι είναι λιγότερο από 1%, με εξαίρεση τη Γαλλία με 1,5%. Μας αξίζουν συγχαρητήρια!

Ασυγκίνητο δεν αφήνει τον συντάκτη και το υψηλό (σε σχέση με τη συνολική οικονομία) επίπεδο εκπαίδευσης των απασχολούμενων στη δημόσια διοίκηση –το 49% είναι απόφοιτοι ΤΕΙ ή ΑΕΙ. Το γεγονός ότι αμείβονται με πολύ χαμηλότερους μισθούς από αυτό που προσφέρουν, δεν φαίνεται να τον συγκινεί καθόλου, όμως…

Το νέο μισθολόγιο: μύθοι και πραγματικότητες

Η μελέτη δεν καταλήγει σε προτάσεις για το νέο μισθολόγιο. Αυτό αφήνεται στην ίδια την κυβέρνηση, για να μας το σερβίρει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Υπάρχουν όμως κάποια στοιχεία που «δένουν» με τις προτάσεις που έχουν ήδη (ανεπίσημα, πάντα) ακουστεί από κυβερνητικά γραφεία. Η αντιμετώπιση των δώρων ως «επιδομάτων» (που άρα μπορούν να κόβονται!), η συνεχής επίκληση της «αδικίας» που εμπεριέχει η μισθολογική ωρίμανση, δηλαδή η αυτόματη αναπροσαρμογή του βασικού μισθού των δημοσίων υπαλλήλων κάθε 2 χρόνια (με την επισήμανση ότι δεν είναι σωστό να θεωρείται πως… η εμπειρία συμβάλλει στην παραγωγικότητα του υπαλλήλου) και βέβαια οι όρκοι στην μέτρηση της «αποδοτικότητας».

Η κυβέρνηση έχει αποδυθεί σε αγώνα δρόμου να μας πείσει ότι με το νέο μισθολόγιο θα διορθωθούν οι «αδικίες» και οι χαμηλόμισθοι υπάλληλοι θα δουν επιτέλους αυξήσεις. Αφήνοντας προς στιγμήν ασχολίαστο το ποιοι δημιούργησαν και ενέτειναν τις «αδικίες» αυτές –ώστε τώρα να τις χρησιμοποιούν για να φέρνουν τους ίδιους τους υπαλλήλους σε αντιπαράθεση μεταξύ τους– ας δούμε πού έχει η αχλάδα την ουρά.

Καταρχάς, η κυβέρνηση (ήδη με το πρώτο Μνημόνιο, χωρίς να υπολογίζουμε τις επερχόμενες αναθεωρήσεις) έχει δεσμευτεί ότι θα μειώσει το μισθολογικό κόστος στο δημόσιο κατά 500 εκ. ευρώ επιπλέον για το 2011, 600 εκ. ευρώ για το 2012 και 500 εκ. ευρώ για το 2013. Άρα οι κορώνες του Ραγκούση ότι τα ίδια ποσά μισθοδοσίας θα μοιραστούν δικαιότερα, δεν είναι παρά συνειδητά ψέματα! Πόσο μάλλον που οι υψηλόμισθοι υπάλληλοι δεν αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 10% του συνόλου –ακόμη κι αν τα επιδόματά τους μοιραστούν εξ ίσου σε όλους τους υπαλλήλους, το γινόμενο είναι μικρότερο από την απώλεια που θα προκύψει με την (σίγουρη) κατάργηση και μόνο του κινήτρου απόδοσης, που σήμερα δίνεται σε όλους τους υπαλλήλους.

Η ενσωμάτωση των επιδομάτων στο βασικό μισθό υπήρξε πάγιο αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος –καθώς θα σήμαινε την αύξηση του ετήσιου εισοδήματος αλλά και της σύνταξης. Έτσι όμως όπως το πάει η κυβέρνηση, θα είναι δώρο… άδωρο: αν τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας υποβιβαστούν σε «επιδόματα» (και δεν υπολογίζονται με βάση τον βασικό μισθό) και με την (ήδη θεσμοθετημένη) δραματική μείωση των συντάξεων, η ενσωμάτωση κάποιων επιδομάτων στον βασικό μισθό δεν θα έχει τελικά καμία θετική επίπτωση στο συνολικό εισόδημα των εργαζόμενων. Ακόμη χειρότερα, η αλλαγή στα μισθολογικά κλιμάκια (λ.χ. η μισθολογική ωρίμανση να έρχεται μετά από 4 αντί για 2 χρόνια –και βέβαια κατόπιν «αξιολόγησης») σημαίνει τη σε βάθος χρόνου απώλεια μεγάλου μέρους του εισοδήματος, ακόμη και στην περίπτωση που θα αυξηθεί πραγματικά ο βασικός μισθός του νεοδιοριζόμενου (βλ. και http://www.alfavita.gr/artro.php?id=24920). Κι όλα αυτά, πέραν της πραγματικής απώλειας τουλάχιστον 25% του εισοδήματος (και διπλάσια απώλεια της αγοραστικής δύναμης…) που έχουν υποστεί οι δημόσιοι υπάλληλοι τα τελευταία 2 χρόνια.

Και βέβαια, οι μισθολογικές ανισότητες δεν θα σταματήσουν! Το κλειδί είναι η μέτρηση της «αποδοτικότητας» και η «αξιολόγηση» του υπαλλήλου. Με βάση τους ετήσιους στόχους που θα προσδιορίζονται για κάθε Υπηρεσία, θα μετριέται και η «αποδοτικότητα» των υπαλλήλων. Έτσι, και πάλι οι εργαζόμενοι σε ελεγκτικούς ή εισπρακτικούς μηχανισμούς, συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα κ.λπ. θα μπορούν να πάρουν τα μπόνους τους (που προφανώς θα είναι μεγαλύτερα από άλλων κατηγοριών εργαζομένων), όμως πλέον ως «ατομικό τρόπαιο» με βάση την αποδοτικότητα (δηλ. το πόσο συμμορφώθηκαν με τις εκάστοτε πολιτικές) και την αξιολόγηση (το πόσο συμμορφώθηκαν με τον εκάστοτε προϊστάμενο). Η ίδια η μελέτη παραδέχεται ότι αυτό το (ακραίο νεοφιλελεύθερο) σύστημα αμοιβών εμπεριέχει κινδύνους, καθώς «κινδυνεύει να είναι μεροληπτικό» (εύσχημος τρόπος για να περιγράψει κανείς την απόλυτη εξάρτηση από τους διοικητικούς και πολιτικούς προϊστάμενους, που ορίζουν έως και το ύψος του μισθού κάθε υπαλλήλου…).

Με αυτό το μοντέλο μισθολογίου, δεν αλλάζει μόνο η δομή του μισθού. Αλλάζει ο τρόπος λειτουργίας ολόκληρου του δημοσίου! «Αποδοτικός» θα θεωρείται ο υπάλληλος που συμβάλλει στην περικοπή κάθε δημόσιου αγαθού. Πώς θα μας φαινόταν άραγε οι υπάλληλοι των ασφαλιστικών ταμείων να έψαχναν τρόπους να μας κόψουν παροχές, ωσάν να ήταν υπάλληλοι της Interamerican; Τι θα σήμαινε να χαρακτηρίζεται πιο «αποδοτικός» ο δάσκαλος που δέχεται να κάνει μάθημα με 40 παιδιά στην τάξη, ο γιατρός που διώχνει τον ανασφάλιστο από το νοσοκομείο, ο εφοριακός που θα στέλνει στον εισαγγελέα τον μικρομεσαίο για οφειλές 5.000 ευρώ; Τι επίπτωση θα έχει στο μισθό του αρχαιολόγου, του υπαλλήλου της δασικής υπηρεσίας, της υπηρεσίας περιβάλλοντος ή της πολεοδομίας το να σταματήσει μια μεγάλη «επένδυση» γιατί καταπατά φυσικό, πολιτιστικό πλούτο ή δημόσια γη;

Το νέο μισθολόγιο και ο Καλλικράτης ΙΙ

Την ώρα που η κυβέρνηση βάζει στην πρίζα τους δημοσίους υπαλλήλους, που μετρούν και ξαναμετρούν το αν θα πάρουν 10 ή 20 ευρώ παραπάνω στον πενιχρό μισθό τους, κανείς δεν ασχολείται με το θέμα των εργασιακών σχέσεων, που είναι και το πιο σοβαρό! Γιατί ξαφνικά οι κατεξοχήν εμπνευστές του επιδοματικού συστήματος αμοιβών (τόσο από τις θέσεις τους στην κυβέρνηση, όσο και ως συνδικαλιστικές ηγεσίες) κόπτονται τόσο για την «εξίσωση» των αμοιβών μεταξύ των Υπουργείων; Η απάντηση είναι απλή και βρίσκεται στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων των δημοσίων υπαλλήλων και την επόμενη μεγάλη μεταρρύθμιση του κράτους (τον επερχόμενο Καλλικράτη ΙΙ).

Τα σχετικά δημοσιεύματα είναι λίγα και ανεπαρκή (αλήθεια όμως, σε ποιο θέμα που μας αφορά στ’ αλήθεια ενημερωνόμαστε σε βάθος από την κρατούσα εκδοχή δημοσιογραφίας;), αλλά βασικός στόχος το επόμενο διάστημα είναι να δημιουργηθεί ο «κρατικός υπάλληλος», ο οποίος μετακινείται από Υπουργείο σε Υπουργείο ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες. Τα σημερινά δικαιώματα του δημοσίου υπαλλήλου, η πρόσληψή του σε συγκεκριμένο κλάδο συγκεκριμένου Υπουργείου δεν συνάδουν με το «ευέλικτο» δημόσιο τομέα που έχει θέσει ως στόχο το Μνημόνιο –και κυρίως δεν συνάδουν με την πρόθεση της κυβέρνησης να μηδενίσει τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού για τα επόμενα 4 χρόνια! Οι νέοι κλάδοι που θα θεσπιστούν μέσω του ενιαίου μισθολογίου θα είναι διυπουργικοί, δίνοντας τη δυνατότητα «κινητικότητας» μεταξύ των υπηρεσιών (χωρίς να χρειάζεται να αλλάζει ο μισθός, όπως συμβαίνει σήμερα στην περίπτωση της μετάταξης) –περιπλανώμενος από υπηρεσία σε υπηρεσία και από νομό σε νομό ο νέος δημόσιος υπάλληλος, αξιολογούμενος κάθε φορά για την ικανότητα προσαρμογής και οσφυοκαμψίας!

Οι υποχρεωτικές μετατάξεις του Καλλικράτη Ι, του νόμου διάλυσης του ΟΣΕ, οι αναγκαστικές μετακινήσεις λόγω έλλειψης προσωπικού στα Υπουργεία και η αναδιάταξη των οργανικών θέσεων με τις επερχόμενες συγχωνεύσεις των σχολείων και των νοσοκομείων είναι τα πρώτα δείγματα γραφής σε αυτή την κατεύθυνση. Στο βάθος του τούνελ δεν διαφαίνεται παρά η κατάργηση όχι μόνο της μονιμότητας, αλλά και κάθε δικαιώματος απέναντι στην εργοδοτική (στην περίπτωση μας, κρατική) ασυδοσία!

Γλώσσα λανθάνουσα…

Στη σελ. 44 της μελέτης διαβάζουμε: «Η εργασία αποτελεί τον ουσιαστικότερο παράγοντα παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών από το κράτος. Η εφαρμοζόμενη πολιτική της απασχόλησης στον δημόσιο τομέα επηρεάζει καθοριστικά και την λειτουργία της ευρύτερης αγοράς εργασίας. Επηρεάζει τα επίπεδα των μισθών, των συνθηκών εργασίας, ενώ σε ορισμένους κλάδους (π.χ. εκπαίδευση και επαγγέλματα υγείας) διαμορφώνει τόσο την προσφορά όσο και την ζήτηση εργασίας». Πράγματι. Το ξεχαρβάλωμα των μισθών, των όρων και των σχέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, πλάι στην καλπάζουσα ανεργία, θα αποτελέσουν το εφαλτήριο για τη διάλυση κάθε έννοιας μισθού ή δικαιώματος στον ιδιωτικό τομέα. Ή θα τρωγόμαστε ο ένας με τον άλλον για το ποιος δικαιούται και ποιος όχι το επιδοματάκι, ή θα ενωθούμε για να τους σταματήσουμε!

Δέσποινα Κουτσούμπα

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ

στο δημόσιο τομέα

 

Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που το περίστροφο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου στράφηκε ενάντια στον ελληνικό λαό. Από τότε μέχρι σήμερα δεν μιλάμε για απλούς πυροβολισμούς αλλά για βομβαρδισμό που σαρώνει τα δικαιώματα των πολιτών. Η επίθεση που δεχόμαστε από την εφαρμογή των μέτρων της κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ, δημιούργησε ένα εφιαλτικό τοπίο για τους εργαζόμενους και ένα «παράδεισο» για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Κατακτήσεις αιώνων καρατομούνται. Η δημόσια περιουσία,  γη,  λιμάνια, αεροδρόμια, δρυμοί, νησιά και ΔΕΚΟ βγαίνουν στο σφυρί. Η δημόσια υγεία και παιδεία εμπορευματοποιούνται. Υποβαθμίζονται όλο και περισσότερο, οδηγημένες μέσα από τον «Καλλικράτη» σε μια ανταποδοτική σχέση με τους πολίτες, ενώ ταυτόχρονα γίνονται βορά στα χέρια των ιδιωτών. Έτσι οι εργαζόμενοι θα αναγκάζονται να πληρώνουν στα νοσοκομεία, στις ιατρικές εξετάσεις των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων και στα δημόσια σχολεία για τη λειτουργία τους  (η μείωση των λειτουργικών δαπανών αγγίζει το 40%) , εντείνοντας όλο και περισσότερο τις ταξικές διαφορές.

Τη μείωση των εισοδημάτων συνοδεύουν οι καθημερινές αυξήσεις σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης, στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, στα διόδια, ΦΠΑ, ΕΦΚ, τέλη αυτοκινήτων, ακινήτων κλπ. Επιπροσθέτως αυξάνεται κατά 30-40% το κόστος στα δημόσια μέσα μεταφοράς, υποβαθμίζεται η ποιότητά τους και βάλλονται οι εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων σ΄ αυτά, ενώ η ανεργία έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Ο εργασιακός μεσαίωνας που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα μέσα από την εφαρμογή των νέων νόμων για τις ΣΣΕ, το δικαίωμα των απολύσεων από την πλευρά της εργοδοσίας και η περικοπή των αμοιβών, δημιουργούν το νέο εφιαλτικό τοπίο για τους εργαζόμενους, που το κεφάλαιο ονομάζει «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας»

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και στο δημόσιο τομέα. Οι εργαζόμενοι αφού δεχθήκαμε βίαιη επίθεση από τα κυβερνητικά μέτρα, στα εισοδήματα, τις εργασιακές σχέσεις και στα ασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά δικαιώματά μας, είναι σίγουρο ότι το επόμενο διάστημα θα δεχθούμε νέα επίθεση μέσω του “ενιαίου μισθολογίου” που έχει στα συρτάρια της η κυβέρνηση, (Το θέμα του Μισθολογίου θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης που θα κάνουν οι δύο εταιρίες Hay Group και Icap Group έναντι του ποσού των 71.955 ευρώ.) και του νέου ασφαλιστικού (σειρά έχουν τώρα οι επικουρικές, με την πρόφαση “των αναλογιστικών μελετών”). Έτσι στην πράξη υλοποιούν όλους τους στόχους του μνημονίου για μία νέα εξοικονόμηση δαπανών ύψους 1 δισ. ευρώ για φέτος, ποσό το οποίο ισοδυναμεί με το 0,5% του ΑΕΠ.

Το νέο τοπίο στο δημόσιο περιλαμβάνει:

  • νέα μείωση των επιδομάτων(υπολογίζεται να εφαρμοσθεί από τον Ιούνιο)
  • νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων (στόχος είναι να μην ξεπερνούν  κατ’ αρχήν στο 20% της βασικής σύνταξης και να μειωθούν περαιτέρω  στο άμεσο μέλλον), περικοπή του εφάπαξ.
  • ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης
  • δραστική περικοπή κοινωνικών επιδομάτων
  • αύξηση του εργασιακού ωραρίου στις 40 ώρες την εβδομάδα από τον Οκτώβρη και με δικαίωμα το Δημόσιο να μπορεί να ζητήσει επιπλέον 5 ώρες χωρίς αμοιβή
  • νέα πειθαρχικά συμβούλια για μεγαλύτερο πειθαρχικό – αξιολογικό έλεγχο σε όλο το δημόσιο
  • αξιολόγηση και ανάλογη αμοιβή με βάση το γερμανικό μοντέλο, που στηρίζεται στους παρακάτω άξονες 1. Η απόδοση στην εργασία. 2. Η συμπεριφορά. 3. Η αμεσότητα στην επεξεργασία και εκτέλεση των αποφάσεων. 4. Οι επικοινωνιακές δυνατότητες. 5. Η δημιουργία προτύπου, εάν δηλαδή είναι αποδεκτός από τους συναδέλφους του και την ιεραρχία. 6. Η εν γένει συμπεριφορά του προς την υπηρεσία και τους πολίτες. Η αξιολόγηση γίνεται από τη διεύθυνση κάθε υπηρεσίας και, στην περίπτωση που αξιολογηθεί αρνητικά, ο υπάλληλος μένει στάσιμος στην ιεραρχική και τη μισθολογική εξέλιξη. Φαίνεται ότι ο ρόλος του δ/ντη του σχολείου θα αναβαθμιστεί ως προς τις αξιολογικές του αρμοδιότητες.

Η εκπαίδευση δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από την πολιτική αυτή. Το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν συγχωνεύσεις σχολείων, αναδιάρθρωση της διοικητικής πυραμίδας, αύξηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, προϋποθέσεις εισόδου χορηγών στις σχολικές μονάδες, υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπ/κων χωρίς όρια, υποχρεωτικές υπερωρίες, αύξηση των πειθαρχικών μηχανισμών, αύξηση των μαθητών ανά τμήμα.

Αλλά και η δημόσια υγεία βρίσκεται στο στόχαστρο αυτής της πολιτικής. Η αναστόλη των προσλήψεων (για κάθε πέντε αποχωρήσεις θα γίνεται μια πρόσληψη), η συζήτηση για συγχωνευσεις νοσοκομείων, η σύσταση του εθνικού οργανισμού παροχής υπηρεσιών υγείας με προβλεπόμενο κόστος μόλις το 0,6% του ΑΕΠ !!! οδηγούν σε κάθετη υποβάθμιση τις υπηρεσίες υγείας.

Συνάδελφοι

Καταδικάζουμε την απαράδεκτη στάση των ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ που την στιγμή αυτή, ενώ βρίσκονται κλάδοι εργαζομένων στους δρόμους [οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, πρόσφατα οι γιατροί κλπ], αυτοί επιλέγουν τον δρόμο “της αγωνιστικής απραξίας” ή και της ανοιχτής συνδιαλλαγής, δίνοντας έτσι βοήθεια στην κυβέρνηση. Μεταφέρουν τις ημερομηνίες για απεργίες στις 23 του μήνα (από κοντά και  το ΠΑΜΕ) αποκλιμακώνοντας την κινηματική δυναμική που έχει αναπτυχθεί.

Απέναντι στο σύγχρονο μεσαίωνα που θέλουν να επιβάλουν, την ένταση της κρατικής τρομοκρατίας και της εργοδοτικής αποχαλίνωσης  απαντάμε με ενιαίο, ενωτικό, παρατεταμένο και ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας, με απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, πολύμορφες κινητοποιήσεις και όποια άλλη μορφή γεννά η ταξική πάλη και η φαντασία του εργαζόμενου λαού, δημιουργώντας ένα μέτωπο παιδείας υγείας  εργασίας, μέσα από τις μαζικές συνελεύσεις των σωματείων μας. Με συντονισμό συνελεύσεων και σωματείων και με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις των εργαζομένων, παλεύουμε για την ανατροπή  του Μνημονίου, κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και όλων των αντιλαϊκών μέτρων. Παίρνουμε τον αγώνα στα χέρια μας και με άμεση κλιμάκωση δίνουμε προς πάσα κατεύθυνση το μήνυμα ότι αυτή η βάρβαρη πολιτική και όλοι οι πολιτικοί εκφραστές της είναι ανεπιθύμητοι.

Αγωνιζόμαστε – διεκδικούμε:

  • Όχι στο νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο
  • Όχι στη νέα διοικητική δομή και την αποκέντρωση μέσα από τον «Καλλικράτη»
  • Δημόσια δωρεάν παιδεία
  • Καμία περικοπή στα επικουρικά ταμεία και το εφάπαξ
  • Για δημόσιες συγκοινωνίες που να εξυπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες ενάντια στην λογική του κέρδους και της ανταποδοτικότητας
  • Δημόσια και δωρεάν υγεία και ασφάλιση

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

ΤΕΤΑΡΤΗ 23/2  11πμ στο ΜΟΥΣΕΙΟ

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ
ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

1. Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο-έκτρωμα Λοβέρδου που εμπορευματοποιεί πλήρως την περίθαλψη
2. Να καταργηθεί κάθε είδους «χαράτσι» από την τσέπη των πολιτών στα δημόσια νοσοκομεία. Κατάργηση τόσο της πληρωμής στα επείγοντα και τακτικά ιατρεία, όσο και της λεγόμενης «ολοήμερης» απογευματινής λειτουργίας.
3. Να ανατραπεί η γενικότερη πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ που καταργεί κάθε έννοια δωρεάν υγείας και εξαθλιώνει τους γιατρούς και όλους τους υγειονομικούς λειτουργούς.
4. Δωρεάν, αποκλειστικά δημόσια νοσοκομειακή περίθαλψη, σύγχρονη, ισότιμη και καθολική, με περισσότερα κρεβάτια, περισσότερους νοσηλευτές, περισσότερους μάχιμους γιατρούς. Κατάργηση του αίσχους του «5 φεύγουν, ένας έρχεται» και στελέχωση με το αναγκαίο μόνημο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό.
5. Διαφάνεια στο σύστημα προμηθειών, μακριά από ύποπτα ιδιωτικά χέρια και υπόγειες συναλλαγές διαχειριστών και μεγαλοπρομηθευτών. Ποιοτικά φάρμακα και υλικά χωρίς υπερτιμολογήσεις.
6. Δημοκρατία και συλλογική άσκηση της ιατρικής στο ΕΣΥ – κατάργηση των σκανδαλωδών προνομίων του μεγαλοδιευθυντικού και μεγαλοκαθηγητικού κατεστημένου.
7. Με τελικό στόχο ένα ολοκληρωμένο δημόσιο σύστημα πρωτοβάθμιας περίθαλψης με γιατρούς δημόσιους λειτουργούς, άμεσα απαιτούμε ελεύθερη πρόσβαση κάθε ειδικευμένου γιατρού στη σύμβαση με τα ασφαλιστικά ταμεία χωρίς όρους και αποκλεισμούς. Συλλογική σύμβαση που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπείς αποδοχές εξασφαλισμένες σε τακτική μηνιαία βάση και θα αποκλείει τη μεσολάβηση κάθε εργολάβου ιατρικής εργασίας.
8. Αναγνώριση εργασιακών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για όλους τους γιατρούς του ΙΚΑ από την ημερομηνία πρόσληψης.
9. Πραγματική ένταξη των νοσοκομείων του ΙΚΑ στο ΕΣΥ χωρίς κατάργηση κλινών και τμημάτων με αναγνώριση της προϋπηρεσίας των γιατρών των νοσοκομείων του ΙΚΑ για την εξέλιξή τους στο ΕΣΥ.
10. Απόσυρση κάθε σχεδίου για φραγμούς στην έναρξη και λήψη ειδικότητας για τους νέους γιατρούς. Συγκεκριμένα μέτρα (αύξηση νοσηλευτικών κλινών και θέσεων ειδικευομένων σύμφωνα με τις ανάγκες) για τη μείωση της αναμονής.
11. Να πληρωθούν άμεσα οι οφειλές ΟΠΑΔ, ΤΥΔΚΥ κλπ προς τους συμβεβλημένους γιατρούς. Να επαναπροσληφθούν άμεσα οι 1400 απολυμένοι συμβασιούχοι του ΙΚΑ. Να σταματήσει η προκλητική πριμοδότηση των επιχειρηματικών συμφερόντων που διαχρονικά λυμαίνονται το χώρο της υγείας.
12. Θεωρούμε καθοριστικό το διακλαδικά, παλλαϊκό συντονισμό για την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, για την ανάδειξη του θέματος των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία, συγκοινωνία κλπ) σε κεντρικό πολιτικό θέμα παλλαϊκού αγώνα.

ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ στους ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ

ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ-ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΟΦΩΝ

ΟΛΟΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 9/2, ώρα 11:00 στο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ
για ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ
στο δημόσιο τομέα
ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΩΡΑ
ΑΠΕΡΓΙΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ,
ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αφού πρώτα μας εξαθλίωσε με μειώσεις στους μισθούς, με κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με μετατροπή των συντάξεων σε επιδόματα φτώχειας προχωρά στην εξάρθρωση των τελευταίων δημόσιων στηριγμάτων μας όπως αυτό της Παιδείας, της Υγείας και των συγκοινωνιών. Η κυβέρνηση ανέθεσε σε επίλεκτα στελέχη της να κάνουν τη δουλειά. Έχει εξάλλου την ανοιχτή συμπαράταξη της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ.
Ο έμπειρος από τη διάλυση του ασφαλιστικού κ. Λοβέρδος ανέλαβε και την εργολαβία για την πλήρη εμπορευματοποίηση της Υγείας.
Ο κ. Ρέππας, με παρελθόν στις ανιτασφαλιστικές και άλλες αντεργατικές παρεμβάσεις του από τις παλιότερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, χρεώθηκε να καταργήσει τον κοινωνικό χαρακτήρα των συγκοινωνιών ώστε να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια
Η νεοφιλελεύθερη κ. Διαμαντοπούλου με εργαλείο τα προγράμματα ΕΣΠΑ και όραμα της το σχολείο της αγοράς, ένα επιχειρηματικό σχολείο.
Όλοι τους μαζί αποφασίζουν για συγχωνεύσεις-καταργήσεις οργανισμών Υγείας (ΙΚΑ-ΟΠΑΔ-ΝΑΤ-ΟΑΕΕ) σχολείων (στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και συγκοινωνιακών φορέων (λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, τραμ, ηλεκτρικό)
Όλοι τους μεταφέρουν το κόστος λειτουργίας στο λαό και το ονομάζουν εξυγίανση. Εισιτήριο στα νοσοκομεία και χρέωση ανά εξέταση, αύξηση στα εισιτήρια για τις μετακινήσεις, αύξηση στα δημοτικά τέλη για χρηματοδότηση των σχολείων από τους Καλλικρατικούς δήμους.
Όλοι τους μειώνουν, τους ήδη μειωμένους από την ακρίβεια και τις περικοπές, μισθούς, επιδεινώνουν τις εργασιακές σχέσεις προωθώντας τις ατομικές συμβάσεις και την περιοδική-ελαστική εργασία.
Σύμμαχοί τους οι καναλάρχες, οι μεγαλοεκδότες, οι καλοπληρωμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι και τα κομματικά συνδικαλιστικά στελέχη με πιο φανερή περίπτωση τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Όμως από κάτω η ΟΡΓΗ μας φουντώνει.
Το σύνθημα ΥΓΕΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ τάραξε τους πολύβοους δρόμους γύρω από το κατειλημμένο Υπουργείο Υγείας. Απεργοί γιατροί, μπροστά στο φάσμα της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας αλλά κυρίως μπροστά στη ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών περίθαλψης του ελληνικού λαού, μαζί με εργαζομένους στις συγκοινωνίες, ένωσαν τις γροθιές τους και δυνάμωσαν την ελπίδα του αγώνα τους. Ήταν ένα σύνθημα καταγγελίας για την επίθεση που δέχονται οι βασικοί δημόσιοι κοινωνικοί πυλώνες, και ταυτόχρονα ένα σύνθημα ελπίδας για τις πραγματικές δυνατότητες νικηφόρου διακλαδικού συντονισμού.
Πράγματι ΥΓΕΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ βρίσκονται στην καρδιά της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει Ε.Ε – ΔΝΤ και κυβέρνηση, με στόχο την πλήρη εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών και δικαιωμάτων, την μεσαιωνική αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, την πλήρη υποταγή της κοινωνίας στις επιδιώξεις της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και τη διάσπαση των εργαζομένων από κάθε συλλογικότητα, μετατρέποντάς τους σε μια άμορφη πληβειακή μάζα.
Όταν οι ηγεσίες των μεγάλων Ιατρικών Συλλόγων, των σωματείων στις αστικές μεταφορές και των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών προσπαθούν να βρουν διεξόδους σε στημένους και αδιέξοδους διαλόγους, σε συμβιβασμούς για να μη μας συμβεί το χειρότερο (!!), σε καθυστερήσεις για να μην παρθούν αποφάσεις, σε, σε, …. , εκεί αρχίζει να φαίνεται η διάθεση της μεγάλης πλειοψηφίας εργαζόμενων με την καθολική τους συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις στις αστικές συγκοινωνίες που αποκτούν χαρακτηριστικά διάρκειας, σε συνεχείς απεργίες των γιατρών τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα (ΕΙΝΑΠ απεργία από 2 έως 10/2, ΟΕΝΓΕ απεργία από 3 έως 10/2 γιατροί ΙΚΑ, ΙΣΑ, ΙΣΘ, ΙΣΠ, 3 και 4/2 έως…) και που προχώρησαν σε κατάληψη του υπουργείου Υγείας που διανύει ήδη την τρίτη μέρα.
Την κρίσιμη αυτή στιγμή ολοι οι εργαζόμενοι του δημοσίου με τη συμμετοχή τους μπορούν και χρειάζεται να συμβάλλουν αποφασιστικά για τη διεύρυνση του απεργιακού μετώπου και στις δυνατότητες γενίκευσης της σύγκρουσης.
Με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις. Μαζί με τους άλλους. Αυτό φοβάται η κυβέρνηση. Αυτό τρέμουν τα παπαγαλάκια στα κανάλια της ΤV. Αυτό πολεμάνε οι άνθρωποί της στο συνδικαλιστικό μας κίνημα.
ΤΩΡΑ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.
Να αυτοοργανωθούμε μέσα από γενικές συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας κόντρα στα βαρίδια του υποταγμένου συνδικαλισμού. Να απαιτήσουμε μαζί με τους εργαζόμενους άλλων κλάδων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και με όλο το λαό τη ριζική, εφ’ όλης της ύλης, ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ χωρίς συμβιβασμούς και υπαναχωρήσεις. Σε έναν πολύμορφο παρατατεμένο διακλαδικό αγώνα.

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ μήνες τώρα καταθέτουμε στα συλλογικά όργανα της ΑΔΕΔΥ ένα πρόγραμμα πολιτικοποίησης του αγώνα, ένα διεκδικητικό πλαίσιο και μια αγωνιστική πρόταση με βάση τις ανάγκες και τα πραγματικά αιτήματα των εργαζομένων.
Έχουμε προτείνει στην ΑΔΕΔΥ να πάρει πρωτοβουλία και να καλέσει σε σύσκεψη για συντονισμό τους αγωνιζόμενους κλάδους και στην κατάθεση αγωνιστικού προγράμματος για τη νίκη των αιτημάτων μας. Επαναλαμβάνουμε την πρόταση και ζητάμε να υλοποιηθεί σήμερα.

ΤΩΡΑ χωρίς δισταγμούς και υπαναχωρήσεις προτείνουμε:
 Άμεση σύγκληση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ με στόχο το συντονισμό των εργαζομένων σε ενιαίο ενωτικό, παρατεταμένο και ανυποχώρητο αγώνα διάρκειας.
 Να πάμε σε κοινή απεργιακή εβδομάδα με 48ωρη απεργία από Δευτέρα. Καθηγητές, δάσκαλοι, γιατροί, εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και με προοπτική να διευρυνθεί το μέτωπο αγώνα από άλλους κλάδους.
 Καταλήψεις υπουργείων, ασφαλιστικών οργανισμών, δημόσιων υπηρεσιών.
 Τη δεύτερη μέρα της απεργίας να γίνουν συνελεύσεις με πρόταση για απεργία διάρκειας.

Στη μάχη που δίνεται αυτή τη στιγμή μπορούμε να συγκροτήσουμε τη βάση μιας ισχυρής κοινωνικής δυναμικής που θα αντιταχθεί στην αποδόμηση της ζωής μας.
Κάθε άλλη στάση, τώρα, υπηρετεί τα χαμόγελα των υπουργών, τις διαταγές της Τρόικας και την υποταγή της κοινωνίας.

Αθήνα, 03/02/2011


ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 27 ΓΕΝΑΡΗ

ΚΑΙ ΩΡΑ 6:30 ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ TΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ

Λέκκα 23-25 4ος όροφος (Στάση ΜΕΤΡΟ «Σύνταγμα», κοντά στο υπ. Οικονομικών στην Καραγ.Σερβίας)

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, ως εκπρόσωποι των «ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ -ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ-ΚΙΝΗΣΕΩΝ στο δημόσιο» στο Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ, έχουμε την εκτίμηση ότι θα είναι χρήσιμη για όλους μια σύσκεψη όλων των συλλογικοτήτων για τον αναγκαίο συντονισμό της δράσης μας.

Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων (σε δεκάδες εργασιακούς χώρους και κλάδους) αλλά και ευρύτερων λαικών στρωμάτων ως απάντηση στην ακραία ταξική και βάρβαρη πολιτική  που προωθούν από κοινού κυβέρνηση-τρόικα και Ε. ένωση. Η άμεση ανάγκη συντονισμού του αγώνα στις πολύμορφες κινητοποιήσεις που αναπτύσσονται θέτουν και σε μας το καθήκον της συντονισμένης παρέμβασης μας σ΄αυτές για την ανατροπή της αντιδραστικής πολιτικής της «μαύρης συμμαχίας» των εκφραστών του κεφαλαίου.

Σ΄αυτή την κατεύθυνση θα είναι χρήσιμη η συνάντηση μας για την προετοιμασία της απεργίας της 10 Φλεβάρη και την παραπέρα κλιμάκωση των αγώνων, με στόχο το συντονισμό των εργαζομένων σε ενιαίο ενωτικό, παρατεταμένο και ανυποχώρητο αγώνα διάρκειας.

Με βάσει τα παραπάνω προτείνουμε τη συγκεκριμένη διαδικασία για το δυναμικό των «παρεμβάσεων» που δρουν στην Αθήνα και να διερευνήσουμε τη δυνατότητα για μια πανελλαδική συνάντηση στο επόμενο διάστημα.

Επειδή η συγκυρία είναι «πυκνή» σε γεγονότα όσα σχήματα δεν μπορούν ν΄ανταποκριθούν στο συγκεκριμένο κάλεσμα να προτείνουν άλλη ημερομηνία έως το βράδυ της Κυριακής για να το οριστικοποιήσουμε.

Ενημερωτικά: 1. Η ΑΔΕΔΥ καλεί σε συλλαλητήριο κατά της Ακρίβειας (αυξήσεις σε εισιτήρια, διόδια, είδη πρώτης ανάγκης) την Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011.

2. Η ΑΔΕΔΥ συγκαλεί το Γ. Συμβούλιο της την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 10.οο πμ  στο Ξενοδοχείο «NOVOTEL» (Mιχ. Βόδα 4-6 Πλ. Βάθη) με θέματα Ημερήσιας Διάταξης:

1.       Εκτίμηση εξελίξεων (επικουρική ασφάλιση, μισθολόγιο κλπ)

2.       Προγραμματισμός αγωνιστικών κινητοποιήσεων

(αυτά αναφέρονται στην προσκληση που μας έστειλε η ΑΔΕΔΥ).

Αθήνα,23/01/11

Κουλούρης Σπύρος,  Καλλώνης Σταύρος, Τσιριγώτης Θανάσης, Νάγια Βάρτζελη